Er zijn plekken op aarde waar je ziel een beetje dieper ademhaalt. Flevoland is voor mij zo’n plek.

Een jong land, geboren uit water, gedragen door dijken en mensenhanden, maar met wortels die reiken tot in een oertijd die we nauwelijks meer verstaan.

Ik woon al veertig jaar in Almere, en nog steeds verwonder ik me over de gelaagdheid van dit landschap. Over de stilte die zingt tussen het riet. Over het licht dat valt op wat was, en wat wordt.

Over de fluistering van goden, landgeesten en de zee. Over de vele bossen en moerassen met hun prachtige bomen en planten, waar de familie zeearend, bever, ree, vos en vele andere dierenfamilies een thuis vinden.

De grond is jong, maar het water is oud. En dat voel je. Alles ademt overgang. Grens. Tussenin. Dat maakt Flevoland voor mij tot een heilig landschap, juist doordat het zichzelf nog aan het worden is.

In die overgang, in dat onaf zijn, wonen de stemmen die ik hoor wanneer ik de stilte opzoek. Ze spreken over leven en dood, over wortels en vleugels, over wat blijft en wat stroomt.

Ik geloof dat hier nieuwe magie geboren wordt, nieuwe goden, nieuwe landgeesten, vanuit de ochtendmist. En dat oude soms in de avondmist verdwijnen.

Dat Nehalennia zich hier nestelt aan de rand van het Markermeer, waar het water herinneringen draagt aan haar heiligdommen van weleer.

Dat wie goed luistert, de aanwezigheid voelt van wezens die niet uit onze tijd stammen, maar wel met ons meeleven. Dat juist dit jonge land hen aantrekt, omdat het ruimte biedt voor wie graag op de grens leeft. Zoals ik. Ik ben een grensbewoner. Ik leef in het Tussenin.

En dit land, met haar jonge voeten op oud water, herkent mij. Het is alsof zij zegt: “Jij hoort bij mij.” Daarom wil ik schrijven.

Over het leven hier, over de oude legenden en over de nieuwe verhalen die ontstaan, over de magie die zich ontvouwt waar bijna niemand kijkt. En over bijzondere gebeurtenissen 

Dit wordt mijn blog. Een opwellende stroom van stemmen uit de diepte. Ik heet je van harte welkom.