Waar water terugkeert

Wie er komt, ziet water. Langgerekte vormen die zich door het bos heen bewegen. Lijnen die hun weg lijken te zoeken. Dit is de Slenk in het Hollandse Hout, bij Lelystad. Een paar jaar geleden was dit er nog niet.

Toen stond hier nog alleen bos, in rechte rijen, geplant, gegroeid en beheerd. Maar de populieren kwamen aan het einde van hun levenscyclus en er waren vele essen die het niet meer hielden.

Daar is een deel van verdwenen, opengebroken en uitgegraven. Met als doel om het natuurgebied diverser te maken.  

De randen zijn jong. De oevers liggen nog niet vast. Sommige stukken ogen al vanzelfsprekend, andere zijn nog zoekend.

Waar de omliggende bossen recht en duidelijk zijn, beweegt dit landschap anders. Het meandert, en is zacht, rond en kleurrijk.

Het water speelt daarin een grote rol, en verschijnt hier in een nieuwe vorm. In banen en lijnen, in plekken waar het zich verzamelt en weer verder stroomt. Verspreid door het bos, zichtbaar en verweven met wat er al was.

Alsof iets terug is gekomen, in een andere hoedanigheid. Door het water verandert het karakter van het gebied. Er ontstaan overgangen van nat naar droog, van open naar beschut. Geleidelijke verschuivingen die in elkaar overlopen.

Juist daar gebeurt het. Langs de oevers vormt zich riet. Gras krijgt ruimte waar eerst schaduw was. Tussen water en bos ontstaan plekken die eerder niet bestonden.

Dat maakt het gebied rijker, op een betoverende manier.

Wat opvalt, is de rust. De menselijke wereld wordt hier gedempt. Hier woont vooral een klankwereld die gevuld is met de geluiden van de natuur.

In het bos naast het water bewegen reeën. Ze komen voorzichtig tevoorschijn, drinken aan de rand en verdwijnen weer tussen de bomen.

Langs de oevers klinkt een samenspel dat zich nauwelijks laat zien. Tussen het riet dragen vogels het geluid over het water. En op het water tekent zich een voortdurend spel van rimpeling en aanwezigheid.

In de schemering verschijnen vleermuizen, laag en snel, hun bewegingen volgend wat het water aantrekt.
In de randen van het gebied laat de bever sporen achter van zijn werk, zichtbaar in wat hij verandert.

De Slenk laat zien wat er gebeurt wanneer water terugkeert in een landschap dat lange tijd droog is geweest. Hier komen menselijk ingrijpen en natuur wederom samen. 

Water vindt opnieuw haar weg, en het leven volgt.